Το The Whisper Man πατάει πάνω σε μια πολύ γνώριμη συνταγή: ένας serial killer, παιδιά που εξαφανίζονται, ένας φόνος που μοιάζει να συνδέεται με μια υπόθεση του παρελθόντος και ένας πατέρας που βρίσκεται ξαφνικά στη μέση της έρευνας. Η ταινία του James Ashcroft, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Alex North, δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να αλλάξει το είδος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχεις λόγους για να της δώσει κανείς μια ευκαιρία.
Το συγκριτικό πλεονέκτημά της είναι πολύ απλό: έχει ένα εξαιρετικά δυνατό καστ. Ο Robert De Niro υποδύεται τον Pete Willis, έναν πρώην αστυνομικό που είχε αναλάβει την υπόθεση του Whisper Man και πλέον βρίσκεται μακριά από την ενεργό δράση. Ο Adam Scott είναι ο Tom Kennedy, ένας συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων που μεγαλώνει μόνος τον μικρό γιο του μετά τον θάνατο της συζύγου του. Όταν επιστρέφουν στην πόλη όπου μεγάλωσε ο Tom, η παλιά υπόθεση αρχίζει να αποκτά ξανά σημασία.
Η παρουσία του De Niro δίνει στην ταινία τη βαρύτητα που χρειάζεται ένα τέτοιο υλικό. Ο χαρακτήρας του έχει ένα δύσκολο παρελθόν και η σχέση του με τον Tom προσθέτει μια δεύτερη ιστορία πίσω από την αστυνομική έρευνα. Υπάρχει ένας πατέρας και ένας γιος που έχουν απομακρυνθεί, ενώ ο καθένας κουβαλά διαφορετικά προβλήματα και ενοχές. Αυτή η οικογενειακή διάσταση είναι από τα στοιχεία που κάνουν την ιστορία πιο ενδιαφέρουσα από μια απλή αναζήτηση ενός δολοφόνου.
Το ίδιο ισχύει και για τον Michael Keaton. Στον ρόλο του αρχικού Whisper Man έχει σχετικά περιορισμένο χρόνο στην οθόνη, αλλά έχει ένταση. Ιδιαίτερα η συνάντησή του με τον De Niro ξεχωρίζει, επειδή οι δύο ηθοποιοί μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον ακόμη και όταν το σενάριο δεν τους προσφέρει πολλά.
Η ταινία λειτουργεί γιατί ακολουθεί την πεπατημένη. Έχει εξαφανίσεις παιδιών, έναν δολοφόνο που επικοινωνεί με τις αρχές, στοιχεία που μοιάζουν να προέρχονται από άλλες ιστορίες του είδους και αρκετές στιγμές έντασης. Όλα αυτά θυμίζουν έντονα τα αστυνομικά θρίλερ των ’90s και των αρχών των ’00s. Για όποιον απολαμβάνει αυτό το είδος κινηματογράφου, η συνήθεια μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της ταινίας.
Υπάρχει επίσης ένα επαρκές επίπεδο έντασης στην πορεία της ιστορίας. Το βασικό ερώτημα είναι αρκετό για να κρατήσει την προσοχή: αν ο Whisper Man βρίσκεται στη φυλακή, ποιος ευθύνεται για τις νέες εξαφανίσεις και πώς συνδέεται η σημερινή υπόθεση με εκείνη του παρελθόντος; Η ταινία δίνει σταδιακά στοιχεία και υποψίες, χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά σε συνεχείς ανατροπές.
Αυτό ακριβώς θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι και η αδυναμία. Όποιος περιμένει ένα πραγματικά ανατρεπτικό thriller πιθανότατα θα απογοητευτεί. Η πλοκή χρησιμοποιεί αρκετά γνώριμα μοτίβα και οι μεγάλες αποκαλύψεις δεν έχουν πάντα τη δύναμη που θα ήθελαν οι δημιουργοί. Σε ορισμένα σημεία είναι εύκολο να καταλάβει κανείς προς τα πού κινείται η ιστορία.
Στα μείον επίσης το γεγονός ότι το σενάριο δεν αξιοποιεί όσο θα μπορούσε τους χαρακτήρες. Η σχέση του Tom με τον πατέρα του έχει ενδιαφέρον ως ιδέα, όμως οι διάλογοι συχνά μένουν στην επιφάνεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι το The Whisper Man δεν είναι αρκετό ως thriller. Περισσότερο δείχνει τις περιορισμένες φιλοδοξίες του. Η σκηνοθεσία είναι αρκετά συμβατική, η εικόνα έχει την τυπική επίπεδη αισθητική πολλών σύγχρονων παραγωγών του Netflix και η ταινία σπάνια δημιουργεί εικόνες που μένουν στη μνήμη. Παρ' όλα αυτά, η διάρκεια είναι σχετικά συγκρατημένη και η ιστορία προχωρά χωρίς να μετατρέπεται σε μια υπερβολικά μεγάλη σειρά επεισοδίων.
Τελικά, το The Whisper Man επιδιώκει κυρίως να χρησιμοποιήσει μια γνώριμη συνταγή παρά να την ανανεώσει. Έχοντας εστιάσει σε ένα πολύ καλό καστ και με μια ιστορία που κινείται σταθερά γύρω από ένα αρκετά απλό μυστήριο, η ταινία έχει αρκετά στοιχεία για να κρατήσει το ενδιαφέρον όσων θέλουν να παρακολουθήσουν ένα παραδοσιακό crime thriller, χωρίς να ζητούν κάτι ιδιαίτερα καινούργιο από το είδος.